Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
ZAMKNIJ X

Do Leukonoe - Analiza utworu

Wiersz „Do Leukonoe” nie jest typową odą, ponieważ posiada budowę stychiczną, a nie stroficzną. Tekst składa się zaledwie z dwunastu wersów. Mamy tu do czynienia z liryką zwrotu do adresata. Kobiece imię adresatki może sugerować, że tekst ma charakter miłosny, jednak okazuje się, że jest to poezja filozoficzno-refleksyjna.

Leksykalna warstwa wiersza uzmysławia, że mowa tu przede wszystkim o ludzkim losie i przemijaniu. W odzie przeważają określenia związane z czasowością: „koniec”, „ostatnia zima”, „lat kilka”, „rok za rokiem”, „dzień”, „przyszłość”. Są to więc zarówno słowa oddające trwanie, jak  ulotność. Na poziomie leksykalnym można również odnaleźć określenia zaczerpnięte z kontekstu antyczno-mitologicznego: „bogowie”, „babilońscy wróżbiarze”, „Jowisz”.

Zastosowane w pieśni metafory odnoszą się do porządku natury – przemijanie ukazane jest za pomocą obrazu zmiany pór roku. Ponadto Horacy sięga po antropomorfizacje abstrakcyjnych pojęć, np. „mknie rok za rokiem”.